Σε φωτογραφία η Emily in paris και η Arabella

Χρυσές Σφαίρες: Η αδυναμία στο ‘λευκό’ και αποδεκτό δεν κρύβεται

Δεν έχουν περάσει πολλές μέρες από τότε που βγήκαν οι υποψηφιότητες για τις Χρυσές Σφαίρες, καθώς ήταν μόλις την Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου που ανακοινώθηκαν, και ήδη σημειώνονται ορισμένα παράδοξα. Ειδικά με την υποψηφιότητα του Emily in Paris στις Χρυσές Σφαίρες. Δείτε αναλυτικά το παρασκήνιο, καθώς και ποια σειρά υποτιμήθηκε.

Εικόνα από τις Χρυσές Σφαίρες

Πιο συγκεκριμένα, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα ξένα ΜΜΕ έχει επικρατήσει μία γενική αναστάτωση που σχετίζεται κυρίως με την υποψηφιότητα της σειράς του Netflix, Emily in Paris (Η Έμιλι στο Παρίσι), ενώ πολλές αξιόλογες σειρές λείπουν από τη λίστα. Ο λόγος για τη δραματική κωμική βρετανική σειρά I May Destroy You που έχει συγκλονίσει κοινό και κριτικούς, ενώ έχει αποσπάσει άριστα σχόλια για το σενάριο και την υποκριτική της Michaela Coel.

Υπενθυμίζουμε ότι το Emily in Paris έλαβε δύο υποψηφιότητες στις Χρυσές Σφαίρες, μία στην κατηγορία Καλύτερη Σειρά Κωμωδίας και Καλύτερη Ηθοποιός Κωμωδίας για την Lily Collins. Πώς προέκυψε, όμως, αυτή η “σύγκριση”;

Όλα ξεκίνησαν όταν μία εκ των σεναριογράφων του Emily in Paris, η Deborah Copaken,  έγραψε ένα ολόκληρο άρθρο στο The Guardian εκφράζοντας από τη μία την έκπληξή της για την υποψηφιότητα της σειράς του Netflix και από την άλλη την απογοήτευσή της που το I May Destroy You περιφρονήθηκε τόσο από τις Χρυσές Σφαίρες. Η σεναριογράφος έγραψε ότι έμεινε άναυδη για το πώς το I May Destroy You αποκλείστηκε όταν το Emily in Paris, που χλευάστηκε και κατακρίθηκε από τους κριτικούς, έλαβε υποψηφιότητα.

Σε φωτογραφία η Deborah Copaken

Χρυσές Σφαίρες: Η σεναριογράφος για την επιλογή του Emily in Paris

Η ίδια στο άρθρο της αναφέρθηκε ότι η μητέρα της ήταν εκείνη που της ανακοίνωσε τα αποτελέσματα και δεν μπορούσε να το πιστέψει. Η Copaken έγραψε ότι προσπαθούσε να αποφύγει την κριτική για τη σειρά, αφού δεν ήταν και η καλύτερη, αλλά δεν “ζει κάτω από μία πέτρα”. Παρόλα αυτά, δεν θεώρησε ποτέ ότι το σόου τους θα ήταν υποψήφιο σε τέτοια βραβεία.

Εξομολογήθηκε, μάλιστα, ότι πολλές από τις εμπειρίες της Emily ήταν δικές της, αλλά δεν παραξενεύτηκε από το γεγονός ότι “μία σειρά με μία λευκή Αμερικανίδα που πουλάει πολυτελή λευκότητα, σε ένα Παρίσι προ πανδημίας, η οποία είναι απαλλαγμένη από τις Αφρικανικές και Μουσουλμανικές κοινότητες, μπορεί να ενοχλήσει”.  Έτσι, αυτές οι σκέψεις της την οδήγησαν το I May Destroy You της Michaela Coel, ένα έργο απόλυτης ιδιοφυΐας, όπως το χαρακτήρισε, για τις συνέπειες ενός βιασμού. “Αυτή η σειρά αξίζει να κερδίσει όλα τα βραβεία”, συμπλήρωσε.

Φωτογραφία από την Coel που δεν μπήκε στις Χρυσές Σφαίρες

H αξία του I may destroy you

“Όταν αυτό δε συνέβη, έμεινα έκπληκτη. Το I May Destroy You δεν ήταν μόνο το αγαπημένο μου σόου για το 2020. Ήταν το αγαπημένο μου σόου γενικά. Παίρνει το περίπλοκο θέμα του βιασμού – είμαι κι εγώ η ίδια επιζήσασα σεξουαλικής παρενόχλησης – και το διαποτίζει με χιούμορ, με πάθος και μία ιστορία τόσο καλογραμμένη, που χρειάστηκε να τη δω δυο φορές για να καταλάβω πώς το έκανε η Coel”, πρόσθεσε.

Φυσικά αναφέρθηκε στο πόσο ενθουσιασμένη είναι που το Emily in Paris πήρε υποψηφιότητα για τις Χρυσές Σφαίρες, καθώς ποτέ δεν έχει βρεθεί κοντά σε κάποιο αγαλματίδιο Χρυσών σφαιρών πόσο μάλλον να είναι υποψήφια για ένα. Παρόλα αυτά, όπως δηλώνει η ίδια, “αυτός ο ενθουσιασμός έχει μετριαστεί από την οργή μου για την περιφρόνηση της Coel”

Εν τέλει, η Copaken ολοκλήρωσε το επιχείρημά της γράφοντας: “Χρειαζόμαστε την τέχνη που θα αντικατοπτρίζει όλα τα χρώματα, όχι μόνο ένα. Αλλά επίσης χρειαζόμαστε να δίνουμε βραβεία σε σόου (και στη μουσική και στον κινηματογράφο και στο θέατρο και στα μιούζικαλ) που τα αξίζουν, ανεξαρτήτως από το χρώμα του δέρματος των δημιουργών”.

Σε αυτό το σημείο, αξίζει να επισημάνουμε ότι τόσο τα Oscars, όσο και τα Grammys έχουν κατηγορηθεί για παραμέληση των έγχρωμων δημιουργών σε αντίθεση με τους λευκούς. Ο κινηματογράφος έχει μία τεράστια ιστορία και έχει κάνει πολλά βήματα  αυτές τις δεκαετίας. Ωστόσο, η αδυναμία στο “λευκό” και “αποδεκτό” δεν κρύβεται.

Σκηνή από το I may destroy you

Περί τίνος πρόκειται το I May Destroy You

Το I May Destroy You είναι μία δραματική κωμωδία βρετανικής παραγωγής του 2020 σε σενάριο Michaela Coel και σκηνοθεσία της ίδιας με τον Sam Miller. Πρωταγωνιστεί η ίδια η δημιουργός Michaela Coel μαζί με τους Weruche Opia και Paapa Essiedu. Η σειρά διαδραματίζεται στο Λονδίνο και αποτελείται κατά κύριο λόγω από ένα Βρετανικό μαύρο καστ. Η Coel υποδύεται την Arabella, μία νεαρή γυναίκα που παλεύει να ξαναχτίσει τη ζωή της, αφότου βιάστηκε. Η σειρά είναι παραγωγή του BBC One και του HBO.

Το I May Destroy You είναι μία σειρά με δυνατή πλοκή και μία ιστορία που μένει χαραγμένη στη μνήμη των θεατών. Οι αδικίες στο Χόλιγουντ και τα Χολιγουντιανά βραβεία είναι πολλές και συχνές, αλλά η δύναμη του κοινού να καταδικάζει αυτές τις ανισότητες δίνει μία ελπίδα.

Η Lily Collins στο Emily in paris που πάει Χρυσές Σφαίρες

Το κοινό, λοιπόν, αναρωτιέται πώς μία σειρά όπως το Emily in Paris κέρδισε υποψηφιότητα στις Χρυσές Σφαίρες. Μία σειρά ανάλαφρη μεν, επιφανειακή δε. Μπορεί να είναι απολαυστική και να περνάει η ώρα, αλλά δεν αξίζει σε καμία περίπτωση υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα, πόσο μάλλον συγκριτικά με τις άλλες σειρές που βρίσκονται στην ίδια κατηγορία: Ted Lasso, The Great, The Flight Attendant και Schitt’s Creek.

Στο I May Destroy You, η Michaela Coel επικαλέστηκε το δικό της τραύμα για να προσφέρει ένα αριστούργημα σχετικά με τη συναίνεση, ενώ με απαράμιλες εικόνες και μέσω της γλώσσας κατάφερε να ξετυλίξει την κουλτούρα του βιασμού. Μία κουλτούρα βαθιά εμποτισμένη στην κοινωνία, που φαίνεται ακόμη και σήμερα με τα πρόσφατα γεγονότα. Το βασικότερο, όμως, που έκανε η σειρά της Michaela Coel είναι ότι δημιούργησε χώρο για γνώση πάνω στο θέμα και κυρίως ανάρρωση για τα θύματα.

Χρυσές Σφαίρες: Το Emily in Paris απέναντι στο I May Destroy You

Οι Χρυσές Σφαίρες και κάθε Χρυσές Σφαίρες πρέπει να δίνουν χώρο να αναδειχθούν νέοι δημιουργοί, νέες ιδέες, ανεξαρτήτως χρώματος, φύλου, θρησκείας, εθνικότητας, σεξουαλικότητας. Άλλωστε, η τέχνη είναι για όλους. Πρέπει να υπάρχει μία εξέλιξη και όχι να αναμασά τυποποιημένες και κοινωνικά αποδεκτές ιδέες.

Το Emily in Paris δεν είναι μία κακή σειρά, παρουσιάζει κάτι ουτοπικό, κάτι παριζιάνικο, διαθέτει μία αίσθηση ονείρου. Το κακό δημιουργείται, όμως, όταν μπαίνουν στο περιθώριο σειρές και έργα τα οποία αντιπροσωπεύουν κάτι μεγαλύτερο, κάτι βαθύτερο. Ο κινηματογράφος, η τηλεόραση και ο χώρος των τεχνών εν γένει δεν είναι μόνο διασκέδαση, είναι κι ένας τρόπος να δεις τη ζωή αλλιώς, να δεις μία διαφορετική οπτική που δεν είχες σκεφτεί ποτέ. Σε άλλες περιπτώσεις, ίσως πιο προσωπικές, είναι μία συντροφιά, που δίνει δύναμη, που εμψυχώνει.

Αριστερά η Michaela Coen, αριστερά η Emily in Paris

Τέτοιες σειρές θα έπρεπε να επιβραβεύονται και όχι να αποσιωπούνται

Σε μία κοινωνία που κυριαρχεί μία κουλτούρα βιασμού, που οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις κρύβονται σε κάθε γωνιά, οι σειρές που παρουσιάζουν τέτοια φαινόμενα και -πόσο μάλλον- τα εξηγούν, θα έπρεπε να επιβραβεύονται και όχι να αποσιωπούνται. Ειδικά όταν προέρχονται από έγχρωμους ανθρώπους, των οποίων το έργο πολλές φορές υποτιμάται μόνο και μόνο λόγω του χρώματος τους.

Εν κατακλείδι, όπως ανέφερε ο δημιουργός ταινιών Mark Duplass, που προσπάθησε να δει το ποτήρι μισογεμάτο με το να ενθαρρύνει τον κόσμο να αναζητήσει το “I May Destroy You” στο HBO Max, “Το καλό με τα βραβεία είναι ότι μπορεί να φέρνουν μεγάλη προσοχή στις ταινίες και τις σειρές που επιλέχτηκαν όσο και σ’εκείνες που απαράδεκτα δεν αναγνωρίστηκαν”.

Δείτε το τρέιλερ του I May Destroy you:

Δείτε επίσης: 

Εάν επιθυμείτε να σχολιάσετε το παραπάνω άρθρο ή οτιδήποτε άλλο στο Youfly, επισκεφτείτε τη σελίδα μας στο Facebook ή στείλτε μας μήνυμα στο Twitter. Για φωτογραφικό υλικό και ιστορίες, μεταβείτε στο Instagram μας.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του παρόντος άρθρου, χωρίς τη χρήση ενεργής πηγής (link), Youfly.com.

Ακολούθησε το YouFly στο Google News! Live όλες οι εξελίξεις λεπτό προς λεπτό, με την υπογραφή του youfly.com



About Ζωή Καραθανάση

Ζωή Καραθανάση
Απόφοιτη του τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήδη από τα παιδικά μου χρόνια είχα μία ιδιαίτερη αδυναμία στη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο και τις τέχνες γενικότερα. Σύντομα, μέσα από τη σχολή, αλλά και διάφορα σεμινάρια στη δημιουργική γραφή και την παραγωγή βίντεο, ανακάλυψα την αγάπη μου για τον πολιτιστικό κλάδο. Έχω ασχοληθεί ερασιτεχνικά με το ραδιόφωνο και το ντοκιμαντέρ, ενώ έχω εργαστεί ως αρθρογράφος και copywriter. Γνωρίζω αγγλικά και γαλλικά, ενώ λατρεύω επίσης το θέατρο, τα ταξίδια, το χορό και το stand up comedy.
Copy link
Powered by Social Snap