13.4 C
Athens
Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου, 2024

Ζωή Λάσκαρη: Τα τρία χρόνια και η… ορφάνια

Σαν σήμερα, πριν τρία χρόνια, η Ζωή Λάσκαρη έφυγε από τη ζωή βυθίζοντας στη θλίψη όλον τον καλλιτεχνικό και μη κόσμο.

Η ευθύτητα του βλέμματός της. Και η ευθύτητα των λόγων της. Οχι μόνον όταν έπινε κανένα ποτηράκι και λυνόταν στους φίλους. Αλλά και όταν, κοιτώντας πάντα κατευθείαν στο βάθος των ματιών, εκτόξευε αλήθειες σκληρές.

Στη Ζωή Λάσκαρη είχε στοιχίσει πολύ κάτι που δεν ξέρει πολύς κόσμος. Η ορφάνια. Αυτήν δεν είχε ξεπεράσει ποτέ της…

Και τη θυμόταν, άλλοτε με τα μάτια χαμηλωμένα κι άλλοτε με τα μάτια ίσια στα μάτια τού συνομιλητή της.

Το είχε αυτό η Ζωή Λάσκαρη, όπως και πολλά ακόμα χαρίσματα που γράψαμε σε άλλο άρθρο για την ίδια λίγες μέρες νωρίτερα. Και να κοιτάει ίσια στα μάτια και να μιλάει στα ίσια και να γυρίζει σε εκείνα που την πονούσαν. Και τη στήριξαν.

Εχασε μικρή και τους δύο γονιούς της. Πρώτα τον πατέρα της, ύστερα τη μητέρα της. Σχεδόν δεν τους γνώρισε, έλεγε. Κι αυτό την πονούσε. Και το ‘κανε δύναμη.

Ακόμη και στα χρόνια που το Star System της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου και η Φίνος Φιλμς την είχε αναδείξει σε σύμβολο του σεξ, κατά τα πρότυπα του Χόλιγουντ. Ούτε να το ακούσει. Σύμβολο του σεξ; Ούτε για αστείο.

Ζωή Λάσκαρη αφιέρωμα τρία χρόνια από το θάνατο της

Κι ας υπήρχε τότε η κόντρα μεταξύ της ξανθιάς «σεξοβόμβας» Ζωίτσας και της μελαχρινής Μάρθας Καραγιάννη. Οι ρόλοι τις χώριζαν. Δραματικοί κυρίως και λίγοι κωμικοί ή σε μιούζικαλ για τη μία, κωμική η μελαχρινή.

Ο θρυλικός Φιλοποίμην Φίνος ποντάρισε συχνά σε αυτή την «κόντρα» στα γούστα. Ανάλογη εκείνης της ξανθιάς Αλίκης Βουγιουκλάκη με τη μελαχρινή Τζένη Καρέζη.

Τα τερτίπια του Χόλιγουντ, βλέπετε, είχαν έρθει και στα μέρη μας. Ομως ο Φίνος τη Ζωίτσα έλεγε «κόρη του». Κι εκείνη ήθελε να υιοθετήσει. Της το έλεγε και μέσα της κάτι σκιρτούσε. Ηταν η ορφάνια που την πονούσε.

Κι αν το όμορφο κορίτσι το είχε με τη βίτσα ο αυστηρός θείος της, στρατηγός, στη Θεσσαλονίκη, ακόμη και τότε – έλεγε σε άλλη συζήτηση – αυτό είχε στον νου της για να μαζεύεται από μόνη της.

Άλλο αν οι μύθοι για τα κάλλη της και τα καμώματά της έδιναν κι έπαιρναν. Στα κινηματογραφικά πλατό της οδού Χίου, στη Φίνος Φιλμ, περίμενε πώς και πώς την ατάκα «κόρη μου» του Φιλοποίμενα Φίνου.

Ακόμη και τις ώρες – και αυτό το έκανε πάντα με μεγάλη χαρά – που γελούσε ή έτρωγε ή έπινε με τα συνεργεία. Ήταν το αποκούμπι της και η παρέα της οι τεχνικοί. Άλλο τι έγραφαν στα περιοδικά της εποχής που μεγέθυναν συστηματικά τον μύθο της ωραίας και μοιραίας.

Σήμερα συμπληρώνονται τρία χρόνια από τη μέρα που η Ζωή Λάσκαρη έφυγε από τη ζωή αυτή, αλλα τα δύο τελευταία χρόνια πριν φύγει έγραφε -ή, μάλλον, υπαγόρευε- την αυτοβιογραφία της. Μάλλον απομνημονεύματα.

Τα κοίταζε, τα ξανακοίταζε και δεν είχε αποφασίσει ακόμη να τα εκδώσει. Δεν ξέρουμε, λοιπόν, ακόμη πώς θα χειριζόταν το εδάφιο της γνωριμίας της με τον σύζυγο «της Ζωής και της ζωής της» Αλέξανδρο Λυκουρέζο.

Αν θα ανέφερε πως όταν πρωτογνωρίστηκαν εκείνος της ζήτησε να περιμένει για λίγο έξω από τα γραφεία της Χρήστου Λαδά 4, που στέγαζαν τα ιστορικά «ΝΕΑ» (και τον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη) για να ανεβεί και να καλέσει τον φίλο του, ποιητή και δημοσιογράφο και μετέπειτα κουμπάρο του, Λευτέρη Παπαδόπουλο για να του τη γνωρίσει.

Εκείνο που δεν θα έχει περάσει στις σελίδες αυτών των απομνημονευμάτων είναι μάλλον η ευθύτητα του βλέμματός της. Κοιτώντας πάντα κατευθείαν στο βάθος των ματιών, εκτόξευε αλήθειες, αποίκιλτες, ενίοτε και σκληρές.

Της είχε στοιχίσει πολύ και πολλά αυτό. Ανθρώπους που δεν άντεχαν την αλήθεια της ή την έβρισκαν σκληρή. Το έλεγε κι η ίδια. Πόσους της στοίχισε αυτή της η αρετή (εν τέλει). Και πάθος. Τι πάθος.

Πάθος για όλα όσα αγαπούσε με θέρμη και φόρα. Για τους αγαπημένους της. Για τις σκέψεις της. Για την ιδεολογία της. Για τα πιστεύω της. Πάθος που διατράνωνε στις συζητήσεις με φόρα κοριτσίστικη. Ίσως με την αμυντική και επιθετική φόρα της ορφανής. Της απροστάτευτης. Που είναι έτοιμη να πολεμήσει, να γδαρθεί, ακόμη και να λαβωθεί για τα πιστεύω της.

Άλλωστε αυτό ήταν που τη στήριξε. Την κράτησε μακριά από τον ολισθηρό ναρκισσισμό απέναντι στο θαυμασμό των άλλων. Την επανέφερε στην πραγματικότητα. Και πάντα την πονούσε. Αυτό. Η ορφάνια…

Παύλος Ηλ. Αγιαννίδης
Παύλος Ηλ. Αγιαννίδης
Από τη Γερμανική Σχολή Αθηνών, βρέθηκε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης να σπουδάζει Κτηνιατρική! Ενώ, στο μεταξύ, ξεκίνησε μια δημοσιογραφική πορεία, που κρατάει τέσσερις δεκαετίες, από την ιστορική «Ακρόπολη», με το… νυφικό της Νταϊάνας, στο διεθνές τμήμα της εφημερίδας (λόγω γλωσσών). Νοέμβριο του 1981 ξεκίνησε να εργάζεται στο Γραφείο Βορείου Ελλάδος των εφημερίδων «ΤΑ ΝΕΑ» και «ΤΟ ΒΗΜΑ». Συνεργάστηκε με τον «Ταχυδρόμο» και το «Marie Claire», σε μεγάλες συνεντεύξεις και με το Ραδιόφωνο της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης «Ράδιο 105». Αλλά και ως ανταποκριτής της Σουηδικής Ραδιοφωνίας και σε ρεπορτάζ με το «60 Minutes» του αμερικανικού τηλεοπτικού δικτύου CBS. Συμμετείχε στην πρώτη συντακτική ομάδα του περιοδικού «Δίφωνο», με τον «Ιστό» και πέρασε από την ΕΣΗΕΜΘ στην ΕΣΗΕΑ. Όταν, στην Αθήνα πλέον από το 1991, πέρασε στην αρχισυνταξία του Πολιτιστικού Τμήματος της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ», πρώτα υπό τη διεύθυνση του αείμνηστου Λέοντα Β.Καραπαναγιώτη. Εξέδωσε τα βιβλία «Αληθινά παραμύθια», «Με μουσικές εξαίσιες, με φωνές» και τη συλλογή διηγημάτων «Καπετάν Άγρα και Παραμυθίας γωνία». Συνεργάστηκε με τους ραδιοσταθμούς Innersound, Mood Radio και πλέον με το LaVitaRadio και με τον ιστότοπο Protagon.gr και από τον Ιούνιο του 2020 με το πολιτιστικό youfly.com.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ακολουθηστε μας
65,000ΥποστηρικτέςΚάντε Like
13,090ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
11,546ΑκόλουθοιΑκολουθήστε

ΔΗΜΟΦΙΛΗ