28 C
Athens
Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου, 2022

Κάτια Γκουλιώνη: Οι «8 γυναίκες», 2 καινούργιες ταινίες, τα βραβεία και το Metoo

“Ουσιαστική” Αυτό θα σου έλεγα αν μου ζητούσες να χαρακτηρίσω την Κάτια Γκουλιώνη. Θα πρόσθετα: “συγκροτημένη, συγκρατημένη, ετοιμοπόλεμη, οχυρωμένη” Κι αν η (βραβευμένη) “Ευτυχία” (2019), του Άγγελου Φραντζή που η (βραβευμένη) Κάτια Γκουλιώνη πρωταγωνιστεί, μαζί με την (υπέροχη) Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, ήταν μια μαγική στιγμή για τον ελληνικό κινηματογράφο, η ίδια η Κάτια είναι ένα δώρο και για την ταινία και για το ρόλο και για τον κινηματογράφο και για το θέατρο και για τους ανθρώπους της ζωής της: τον σύντροφο της, την οικογένεια, τους φίλους, τους συναδέλφους της.

κάτια Γκουλιώνη - ηθοποιός

Ηθοποιός με βαθιά συναίσθηση η ίδια για το τι σημαίνει η δουλειά της, με πολλή αγάπη για ό,τι κάνει κινηματογραφικά και θεατρικά, δεν συμβιβάζεται, δεν κρύβει τις αλήθειες της, δεν κάνει εκπτώσεις, ανησυχεί, ψάχνει, ψάχνεται.
Άννα (“Ακίνητο ποτάμι”). Μέλοντι (“Μέσα στο δάσος”), Ηλέκτρα,(“Σύμπτωμα”), Πολυξένη (“Πολυξένη, μια ιστορία από την Πόλη”), Ευτυχία (“Ευτυχία”) όποια ηρωίδα κι αν ερμηνεύει, η Κάτια πάντα, δημιουργεί στο μυαλό της, σκηνές που δεν υπάρχουν. Τη βοηθάει αυτό στο να φανταστεί το χαρακτήρα που ερμηνεύει σε σημεία που δεν δίνονται από τοι σενάριο. “Οι σκηνές που σκεφτόμουν με την Ευτυχία ήταν μια γυναίκα να περπατάει πάντα σε μια ευθεία και ό,τι γίνεται αριστερά και δεξιά της να μην την αγγίζει. Μου θύμιζε πάντα ένα πλάνο, το πρώτο, από τη Δημόσια Γυναίκα (1984) του Αντρέι Ζουλάφσκι, που έχει ένα παρόμοιο περπάτημα της ηρωίδας (Βαλερί Καπρίσκι)”

Δεν μου κάνει εντύπωση που αναφέρεται στον Ζουλάφσκι και στην πολύ ιδιαίτερη, προκλητική, ερωτική, εγκεφαλική “Δημόσια Γυναίκα” του. Μια ηθοποιός που από τα πρώτα κιόλας λεπτά της κουβέντας μας μ’ έκανε να σκέφτομαι ακούγοντας την, πως η Τέχνη συμπυκνώνει τη ζωή για να την κάνει πιο ορατή

Η “Ευτυχία” ήταν η τέταρτη ταινία της με τον Άγγελο Φραντζή. Η πρώτη ήταν το “Μέσα στο δάσος” Εκεί γνωρίστηκαν κι από τότε είναι μαζί οι δυο τους.” Ναι. Γνωριστήκαμε στο γύρισμα της πρώτης ταινίας, το “Μέσα στο Δάσος” κι από τότε είμαστε συνέχεια μαζί. Και για μένα είναι κάτι όμορφο και δύσκολο και όλα. Οι σχέσεις δεν έχουν μόνο μια ευθεία. Και μετά από κάποια χρόνια, που γνωρίζεις τον άλλον καλά, πρέπει να γίνεται διπλάσια προσπάθεια επικοινωνίας και ουσιαστικής επαφής και να μην αφήνεσαι στην επανάληψη μιας κατάστασης που, πια, τη γνωρίζεις”, λέει η Κάτια Γκουλιώνη. Κι όταν τη ρωτάω αν πιστεύει πως η επανάληψη μπορεί να είναι καταστροφική για μια σχέση, είναι ξεκάθαρη! ” Για οτιδήποτε η επανάληψη είναι καταστροφική. Μέσω της επανάληψης, όμως, μπορεί να αποκαλύπτονται πτυχές που μας εκπλήσσουν. Όπως σε μια παράσταση που καλούμαστε να επαναλάβουμε καθημερινά κάτι το οποίο γνωρίζουμε. Και συχνά αυτό που παίρνεις ή δίνεις στον άλλον, μπορεί να γίνει κάτι μαγικό, κάτι που δεν το περιμένεις κι ας το γνωρίζεις τόσο καλά σαν παρτιτούρα. Γι’ αυτό το λόγο αξίζει να υπάρχει η επανάληψη.”

Δηλώνει πως η σχέση της με το χρόνο είναι “συμφιλιωμένη” , με τη μοναξιά “συννεφιασμένη”, με τον έρωτα “εφηβική”, με τη φιλία “σταθερή” και ομολογεί, γελώντας, πως motto της είναι “η γκρίνια”!

Η Βόρεια Εύβοια, τα νούμερα, η πανδημία

Η Κάτια Γκουλιώνη είναι από την Ιστιαία, στη Βόρεια Εύβοια. Τον πονάει και τον αγαπάει τον τόπο της. “Πώς όχι; Έχω αναμνήσεις, όλη η παιδική μου ηλικία είναι εκεί και δεν μπορώ να χωνέψω όλο αυτό που γίνεται. Φέτος το καλοκαίρι με τις φωτιές λαχτάρησα. Έξι μέρες καιγόταν η Βόρεια Εύβοια, χωρίς βοήθεια από πουθενά. Το Σεπτέμβριο που ήμουν εκεί όλοι δίναμε χρήματα για να φτιάξει ο κόσμος γύρω από τα σπίτια του μια στοιχειώδη αντιπλημμυρική προστασία. Γιατί μετά τις φωτιές θα ‘ρθουν οι πλημμύρες. Όταν καταστρέφεται κάτι ακολουθεί μια αλυσίδα πραγμάτων… Δεν είναι μόνο η φωτά .Είναι πολλά. Το ένα πίσω από το άλλο. Ακούμε εδώ και μέρες για 100 θανάτους τη μέρα, νιώθουμε πως όλα πια είναι ένα νούμερο. Ένα νούμερο που έχει αρχίσει πια, να μη μας λέει τίποτα. Μας μαθαίνουν σιγά σιγά να αντιμετωπίζουμε την ανθρώπινη ζωή μ’ ένα νούμερο. Εσύ είσαι το 5 εγώ το 10 και πάει λέγοντας… Το ίδιο γίνεται και με τη δουλειά, με την παραγωγικότητα, με τις σχέσεις. Εξοικειωνόμαστε με την αγοραία κατάσταση, η οποία ακουμπάει πια μόνο σ ‘ένα νούμερο και σε τίποτ’ άλλο”

– Πιστεύεις πως το ίδιο ισχύει και στη δουλειά σας; Αντιμετωπίζεστε σαν νούμερα; Δεν παίζει ρόλο η διαφορετική προσωπικότητα του καθενός σας;

“Πιστεύω ότι είναι πολύ δύσκολο πρακτικά, και όχι θεωρητικά, να αντιμετωπίζεις τα έξοδα για να επιβιώσεις. Αυτό αμέσως σε βάζει σε μια θέση που προσπαθείς για κάτι το οποίο δεν σε αφορά απόλυτα, που δεν νιώθεις ουσιαστικά δημιουργικός, παραγωγικός, δεν αισθάνεσαι κομμάτι μιας δουλειάς που σ’ ενδιαφέρει και την αγαπάς, αλλά σε κάνουν να νιώθεις ότι συνεχίζεις κάτι για να μπορείς να επιβιώσεις”

– Πολύ σκληρό το να νιώθεις έτσι. Έτσι αισθάνεσαι κάνοντας κινηματογράφο ή θέατρο;

“Πολλές φορές είναι έτσι, όχι πάντα Προσπαθώ να μην αντιμετωπίζω έτσι τα πράγματα. Αλλά έχουμε τα πρόσφατα παραδείγματα με την πανδημία που είδαμε πως όση όρεξη κι αν είχαμε οι ηθοποιοί να κρατήσουμε μια παράσταση, να μείνουμε σε κάτι που αγαπάμε, είδαμε να κατεβαίνουν οι παραστάσεις μας μέσα σ’ ένα βράδυ, επειδή δεν υπάρχει καμία μέριμνα για το τι συμβαίνει στα θέατρα με τα κρούσματα covid, επειδή δεν υπάρχει κάποιο ταμείο να μας καλύψει αν αρρωστήσουμε, δεν μας καλύπτει κανένας νόμος σε τίποτα… Οπότε ας αφήσουμε το θεωρητικό γύρω από το πόσο δημιουργικοί θέλουμε να είμαστε, γιατί, ΝΑΙ, μας αφορά αυτό που κάνουμε, κι ας δούμε αυτό που συμβαίνει . Γιατί όσο κι αν αγαπάς κάτι, όσο και αν το υποστηρίζεις κάτι με οποιονδήποτε συμβιβασμό, βλέπεις πως σχεδόν πάντα κάτι συμβαίνει και νιώθεις πως είσαι στο πουθενά… Αν εγώ κολλήσω covid, δεν μπορώ να πάω στη δουλειά μου με τη μάσκα μου. Είδαμε πόσες παραστάσεις κατέβηκαν, πόσες πήραν αναβολή, πόσοι συνάδελφοι μου νόσησαν και δεν πληρώθηκαν… ”

“Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται”

Κάτια Γκουλιώνη - 8 γυναίκες

Φέτος, η Κάτια, παίρνει μέρος σ’ ένα γοητευτικό ομαδικό γυναικείο παιχνίδι, μια θεατρική παράσταση με 8 γυναίκες! Θρίλερ, μελόδραμα, σάτιρα, φάρσα, έργο αστυνομικό και κωμικό, οι «8 γυναίκες» του Γάλλου συγγραφέα Ρομπέρ Τομά, σε σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια είναι μια ιστορία κλασσική και γοητευτική, πέρα κι έξω από εποχές και “τάσεις” θεατρικές. Φτάνει να σκεφτεί κανείς πως παραμένει το ίδιο δημοφιλές για περισσότερα από 70 χρόνια, δηλαδή από το τέλος της δεκαετίας του 50, και συγκαταλέγεται στα πιο ωραία κείμενα της κλασσικής γαλλικής λογοτεχνίας

8 γυναίκες θέατρο Αλίκη

Η “γιαγιού”, όπως τη φωνάζουν είναι ο κόντρα ρόλος της Κάτιας Γκουλιώνη στην παράσταση, όπου εκτός από εκείνη πρωταγωνιστούν η Ναταλία Δραγούμη, η Γεωργία Καλλέργη, η Νικολέττα Κοτσαηλίδου, η Άννα Κωνσταντίνου, η Ευφροσύνη Σακελλαρίου και η Μαρίνα Ψάλτη, ως “κυρίες μεγαλοαστικής τάξης, παραδόπιστες, διεφθαρμένες και άπιστες που σφάζονται με το γάντι και που ανάμεσα τους βρίσκεται μια άγνωστη δολοφόνος.

– Μια παρέα οκτώ γυναικών: σύμπραξη, αλληλεγγύη, ανταγωνισμός; Πώς είναι να συνυπάρχετε σε μια παράσταση μόνο γυναίκες και μάλιστα οκτώ!

“Είναι υπέροχο! Μέσα σ’ αυτό το ζόφο είναι για μένα, αλλά και για τις άλλες επτά, ζωτικής σημασίας το να πηγαίνουμε, να βρισκόμαστε, να μιλάμε , να παίζουμε μαζί. Είναι μια υπέροχη διαδικασία. Δίνει μια δύναμη, γιατί ανεξάρτητα από την προσωπικότητα της κάθε μιας μας και πόσο ταιριάζουμε, έχουμε αποκτήσει μια δύναμη τέτοια που η κάθε μια προστατεύει την άλλη. Μόνο καλά έχω να πω. Και η αλληλεπίδραση και ο κόσμος που “φέρει” η κάθε μια μας γιατί δίνει πάρα πολύ η μια στην άλλη. Είναι πολύ σημαντικό το πόσο, ενώ καμία δεν γνωριζόταν με την άλλη, το πόσο σταδιακά ακούμπησε μαλακά η μια στην άλλη χωρίς καμία καχυποψία για αυτό που ετοιμαζόμασταν να κάνουμε, για την παράσταση.”

– Πιστεύεις πως αυτή η αθωότητα που προσεγγίσατε η μία την άλλη, μπορεί να οφείλεται και στις καινούργιες συναισθηματικές συνθήκες που δημιουργεί η πανδημία;

“Ας είμαστε αισιόδοξοι. Ναι, πιστεύω πως έχει παίξει ρόλο, το ότι είχαμε να αντιμετωπίσουμε και να στήσουμε κάτι που δεν ξέραμε πώς θα πάει, αλλά η αθωότητα στα μάτια της κάθε μιας υπάρχει για μένα έντονη κάθε φορά που φτάνω στο θέατρο”.

Θέατρο Αλίκη - 8 γυναίκες

Η στέρηση του αγγίγματος

“Όλο αυτό που έχουμε μάθει τα δυο τελευταία χρόνια, να μην ακουμπάει ο ένας τον άλλον είναι για μένα , αλλά και γενικά, ένα τεράστιο σοκ. Να μην έρχεται κοντά ο ένας στον άλλον σε στιγμές που το μόνο που έχεις ανάγκη είναι να αγγίξεις τον άλλον. Όλο αυτό φοβάμαι πολύ για το πού θα μας οδηγήσει. Κι όχι μόνο συναισθηματικά. Αυτό το σωματικό κράτημα, που παύει να είναι εξωτερική σωματικότητα και πόσο μπορεί να μονιμοποιηθεί σαν αντίληψη. Γιατί ότι περνάει από το σώμα περνάει, σταδιακά, στην ψυχή και στη σκέψη. Κι ακόμα δεν έχουμε τις φανερές ενδείξεις. Ακόμα έχουμε μόνο κάποιες πρώτες ενδείξεις της “αγκύλωσης”. Είναι αδιανόητο”.

Μικρά καθημερινά σοκ, σχέσεις ζωής

“Προσπαθούμε, από το σοκ που παθαίνουμε κάθε φορά, το 2008 με την οικονομική κρίση που όλοι μιλούσαμε με όρους οικονομικούς, ως σήμερα με την πανδημία που όλοι μιλάμε με όρους ιατρικούς, να κατανοήσουμε την εξειδίκευση , να εξηγήσουμε το ανεξήγητο. με όποια λέξη ακούμε, διαβάζουμε, καταλαβαίνουμε. Να το κάνουμε δικό μας, να το αντιληφθούμε λίγο λίγο με μικρά σοκ για να μην αντιληφθούμε το μεγάλο σοκ που έχουμε υποστεί…”

– Δημιουργούνται φιλίες στο θέατρο; Εσύ για παράδειγμα, ένας άνθρωπος ψαγμένος, καλά “οχυρωμένος” , έχεις κάνει φίλους στο θέατρο;

“Βέβαια. Έχω κάνει φίλους ζωής. Σχέσεις ζωής”

Κάτια Γκουλιώνη ηθοποιός

“Ευτυχία”

“Χάρηκα τρομερά για την “Ευτυχία”. Κάθε ταινία είναι αλλιώς, ένα κομμάτι που μπορεί να πάρει από ένα ως τέσσερα χρόνια. Για μένα είναι, κάθε φορά, μια δημιουργική διαδικασία , τόσο έντονη, που δεν μπορώ να την εξηγήσω με λόγια. Είναι κάτι που με κάνει να μη νοιώθω το χρόνο Αγάπησα πάρα πολύ την ηρωίδα, την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Με συνεπήρε, με απελευθέρωσε, μ’ έκανε ν’ αλλάξω την οπτική μου σε πολλά ζητήματα, λάτρεψα το χιούμορ της, την “ευθεία” που πήγαινε.
Η διαδικασία της προετοιμασίας μου άλλαξε την καθημερινότητα μου. Άρχισα να βρίσκομαι με ανθρώπους που δεν υπήρχε περίπτωση να βρεθώ σε άλλη στιγμή
Πήγαινα σε χαρτοπαικτικές λέσχες στην Κυψέλη, βρισκόμουν με ανθρώπους μεγαλύτερους σε ηλικία για να με μάθουν πόκα…Δεν μ’ ενδιέφερε να μάθω πόκα. Μ’ ενδιέφερε να καταλάβω πώς λειτουργούν τα χέρια τους, ποιες είναι οι σχέσεις τους ποια είναι η ορολογία τους
Ποκα δεν έμαθα ποτέ. Μπήκα σ ‘έναν κόσμο που με έκανε να αντιμετωπίζω με χιούμορ την μεγαλύτερη καταστροφή για τα δικά μου δεδομένα
Στην Ευτυχία, απ’ τον Άγγελο που όλο αυτό το δημιούργησε χωρίς καμία έκπτωση, την Καρυοφυλλιά, που η συνεργασία μας και η αλληλεπίδραση ήταν τόσο ουσιαστική και μοναδική και κάναμε όλες τις πρόβες μαζί, την Ιουλία Σταυρίδου που τη χάσαμε, τον Σαμιώτη, όλους, μα όλους, όλων των ειδικοτήτων, ήταν όλα ένα μαγικό ταξίδι.”

Η αναγνωρισιμότητα

“Τη χάρηκα. Μου ήρθε από ένα πεδίο μου είναι γνώριμο, τον κινηματογράφο, από ένα πεδίο που το θεωρώ ασφαλές και γνώριμο. Καθόλου δεν μ’ ενόχλησε. Μόνο χαρά μου έδωσε ”

Τα βραβεία

“Μόνο χαρά είναι. Λέει ψέμματα αυτός που λέει πως τον αφήνουν αδιάφορο. Απ’ την άλλη θεωρώ πως ένα βραβείο επιβραβεύει την προσπάθεια όχι μόνο αυτού που βραβεύεται αλλά ενός συνόλου δουλειάς. Αν εγώ , στην “Ευτυχία” δεν συνεργαζόμουν με τον Θάνο Τοκάκη και τον Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, δεν μπορώ να πω πως θα είχα το ίδιο αποτέλεσμα. Χαίρομαι και ξέρω πως δεν θα ήταν το ίδιο αν δεν ήμασταν αυτοί που ήμασταν σε μια δουλειά.

Κάτια Γκουλιώνη ηθοποιός -

Me too

“Ήταν απολύτως λυτρωτικό το σπάσιμο αυτού του σπυριού. Και αναπάντεχο, με τον τρόπο που έγινε. Γιατί η Μπεκατώρου δεν μιλούσε πρώτη φορά γι’ αυτό. Απλά είδαμε πως πρέπει κάτι να ανοίξει πάρα πολύ για να καταλάβουμε τι γίνεται Αν δεν έπαιρνε το θέμα τόση δημοσιότητα, θα είχε μείνει σε μια συνέντευξη και τίποτ’ άλλο.. Δεν υπάρχει ερωτηματικό για το ότι είμαστε πάντα με την πλευρά των θυμάτων και αυτών που μίλησαν. Πρέπει, όμως μ’ έναν τρόπο να επιμένουμε στα αντανακλαστικά μας. Στα προσωπικά μας αντανακλαστικά. Μόνο έτσι θα ‘χουμε αποτέλεσμα. Δεν θα πρέπει να παίξει ένα θέμα σε πέντε κανάλια για να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε πως κάτι έχει συμβεί. Το κέρδος από το me too είναι το νόημα του να απαντήσεις και να πάρεις θέση. Από μια απλή κουβέντα ανάμεσα σε φίλους μέχρι το πιο σοβαρό που μπορεί να συμβεί.

– Άλλαξε, πιστεύεις, κάποια πράγματα στο χώρο σας;

“Ναι, βέβαια. Το πιστεύω. Γιατί όταν ανοίγει κάτι τόσο πολύ θ’ αφήσει κάποια πράγματα σαν κληρονομιά”

– Έχεις εσύ υπάρξει θύμα παρενόχλησης:

“Οποιαδήποτε γυναίκα βγαίνει απ’ το σπίτι της, από τα πρώτα τρία τετράγωνα, δέχεται παρενόχληση, η πατριαρχία υπάρχει και τη νιώθεις παντού. Έχω μεγαλώσει με μια μαμά χωρισμένη, έβλεπα την αντιμετώπιση που είχε συγκριτικά με μια γυναίκα που είχε σφραγίδα οικογένειας κι ένα σύζυγο Βλέπω πως έχουμε ανάγκη τους τίτλους της κόρης, της συζύγου, της μητέρας, για να προστατευόμαστε πίσω απ’ αυτούς, αλλά όχι να τους νιώθουμε ουσιαστικά, να τους έχουμε ως “στολές” . Και όσο αυτές οι στολές μας καλύπτουν, καλύπτονται και τα συναισθήματα μας

Ηρωίδες και ήρωες

-Υπάρχει κάτι που μπορεί να σε κάνει να το βάλεις στα πόδια;

“Η αγένεια. Δεν έχω αντανακλαστικά στην αγένεια. Με κατατροπώνει. Κάθε φορά”.

– Τι είναι για σένα η ευτυχία, σήμερα;

” Να μπορώ να νιώθω Να μην παγώνω κάποιο κομμάτι μου για να το αποφύγω. Και να το μοιράζομαι”

– Υπάρχει κάτι που θεωρείς προσωπικό σου θησαυρό και που θα’θελες για πάντα να κρατήσεις;

“Ο αυθορμητισμός και το χιούμορ”

-Έχεις, στην πραγματική ζωή, ήρωες και ηρωίδες;

“Ναι. Πέρσι είδα μια φωτογραφία και την τύπωσα για να την έχω Ήταν η μητέρα της Ελένης Τοπαλούδη με τη μάνα του Παύλου Φύσσα. Αυτές οι δυο είναι ηρωίδες μου. Είναι πηγή δύναμης”

– Ποια είναι η σχέση σου με το χρόνο;

Συμφιλιωμένη

– Με την πόλη;

Τα βήματα μου

-Με τη μοναξιά;

Συννεφιασμένη

-Με τον έρωτα;

Εφηβική

-Με τον σύντροφο σου;

Τρυφερή

– Με τη δημοσιότητα;

Φοβική

– Με τη φιλία;

Σταθερή

– Με το φόβο;

Καθημερινή

Δυο καινούργιες ταινίες

“Ξεκινάω γυρίσματα για μια καινούργια ταινία σε σκηνοθεσία της Δάφνης Χαιρετάκη Μια σκηνοθέτη που δουλεύει σ’ ένα είδος ανάμεσα σε ντοκιμαντέρ και φιξιόν και έχει τρομερό ενδιαφέρον αυτό που δημιουργεί κάθε φορά. Αυτή είναι μια ταινία γύρω από τα αγάλματα, τα μνημείο σε σχέση με τον τόπο, την ιστορική μνήμη, τους βομβιστές της Ακρόπολης.
Υπάρχει και μια δεύτερη ταινία που θα κάνω μετά το καλοκαίρι. Η καινούργια ταινία, του Άγγελου Φραντζή”.
Φυσικά και ξέρει τα πάντα για την ταινία του συντρόφου της, αλλά λέει μόνο τον τίτλο ” Bardo (μπάρντο). Είναι πάνω στη Θιβετιανή Βίβλο των νεκρών, η μετάβαση, η μεταβατική κατάσταση μεταξύ θανάτου και αναγέννησης”.

“8 Γυναίκες”

Ταυτότητα παραστασης

  • Συγγραφέας:Ρόμπερ Τομά
  • Μετάφραση:Αντώνης Γαλέος
  • Σκηνοθεσία:Πέτρος Ζούλιας
  • Σκηνικά:Μαίρη Τσαγκάρη, Μαρίζα Λιοντάκη
  • Κοστούμια:Ντένη Βαχλιώτη, Χριστίνα Τσουτσουλίγα
  • Μουσική:Παναγιώτης Αυγερινός
  • Φωτισμοί:Μελίνα Μάσχα

Παίζουν: Ιωάννα Ασημακοπούλου, Κάτια Γκουλιώνη, Ναταλία Δραγούμη, Γεωργία Καλλέργη, Νικολέττα Κοτσαηλίδου, Άννα Κωνσταντίνου, Ευφροσύνη Σακελλαρίου, Μαρίνα Ψάλτη

Διάρκεια:90’ (χωρίς διάλειμμα)
Θέατρο “Αλίκη”: Αμερικής 10

Δείτε επίσης:

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του παρόντος άρθρου, χωρίς αναφορά, με ενεργό σύνδεσμο (link) Youfly.com

Μελίνα Αδαμοπούλου
Μελίνα Αδαμοπούλου
Από μικρή έβλεπα ταινίες, διάβαζα βιβλία κι άκουγα μουσική. Όταν μεγάλωσα, τα' βαλα όλα μαζί σ' ένα κουτί και είπα να τα σπουδάσω. Έτσι, βρέθηκα στο Brighton , στην Αγγλία, να σπουδάζω λογοτεχνία, ψυχολογία, κιθάρα και... διαφήμιση. Κάποια στιγμή γύρισα πίσω στην πόλη που γεννήθηκα, την Αθήνα, και ξεκίνησα να δουλεύω ως ψυχολόγος στην αρχή, ως μεταφράστρια στη συνέχεια, ως δημοσιογράφος τελικά, αφού κατάλαβα, επιτέλους, πως αυτό ήταν που αγαπούσα πιο πολύ! Εφημερίδα ΑΥΓΗ η πρώτη δουλειά: μαγεία! Ραδιόφωνο, αγαπημένος 9.84, παράλληλα: καινούργιος κόσμος. Και, τέλος, περιοδικά: το alter ego μου! Το ΕΝΑ, το ΜΙΑ, το ELLE και το 1994 το... 3ο μου παιδί: η Madame Figaro, για 13 (υπέροχα) χρόνια. Κι ύστερα τηλεόραση, Διεύθυνση Επικοινωνίας στον ALPHA. Γενική Διεύθυνση της ΝΕΠ, μετά (2010), και το 2014 "μπήκα" με το δεξί στον κόσμο της ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας, “γεννώντας” το allyou.gr. Κι επειδή τίποτα δεν σταματάει, ήρθε τώρα το Youfly.com. Κι εσείς. Και καλώς βρεθήκαμε!

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ακολουθηστε μας
55,721ΥποστηρικτέςΚάντε Like
10,950ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
11,728ΑκόλουθοιΑκολουθήστε

ΔΗΜΟΦΙΛΗ