30.6 C
Athens
Δευτέρα, 27 Σεπτεμβρίου, 2021

Αλέκος Φασιανός: Η χειροποίητη ζωή της ζωγραφικής του

Ο θεατρικός συγγραφέας και πεζογράφος Γιώργος Μανιώτης, στενός φίλος και συνεργάτης του Αλέκου Φασιανού έχει πει μεταξύ άλλων για τον Αλέκο Φασιανό.

Ο Γιώργος Μανιώτης μιλάει για τον Αλέκο Φασιανό!

“Ένα μέτρο ζωής, μέσα από την ζωγραφική του Αλέκου Φασιανού, στέλνει το φως του σε εμάς τους δυναμικούς και καπνισμένους, ένα μέτρο ζωής που διαφυλάσσει την ανθρωπιά, που ξελευθερώνει την ελευθερία, που κρατάει τις ψυχές δροσερές και μερεύει τον θάνατο και τον κάνει να ίπταται απο τα δροσερά περιβολάκια και τις πορτοκαλιές αυλές σαν πνεύμα ζωοποιό και φιλικό τελικά προς εμάς τους θνητούς…Μια επικούρεια ευχή η ζωγραφική του…”

Πραγματικά…
Μέσα από την ζωγραφική του μεγάλου μας ζωγράφου ένα μέτρο ζωής αποτυπώνεται παντού…
Όλα σε μια άγια και ανθρώπινη ισορροπία…
Τα σπιτάκια και τα συννεφάκια συνομιλούν γλυκά…
Οι εύρωστοι νέοι, πρότυπα ερωτισμού και ομορφιάς…
Σώματα αληθινά για αυτό και ποθητά…
Τα μαγικά καραβάκια και οι βυζαντινές θάλασσες…
Εικόνες παραδείσου μακρυά από την εκκωφαντική ζωή των πόλεων…
Ο Γιώργος Μανιώτης είχε έχει τόσα να πει για τον Αλέκο Φασιανό…

Ο σπουδαίος μας ζωγράφος ΑΛΕΚΟΣ ΦΑΣΙΑΝΟΣ μιλώντας για την ζωή και την τέχνη του έχει πει:

” Ο παππούς μου ήταν πάπας. Γεννήθηκα το 1935 δίπλα ακριβώς στην εκκλησία που λειτουργούσε ο ίδιος. Είχαμε ένα μικρό σπίτι με δειλινά στους Αγίους Αποστόλους κάτω από την Ακρόπολη.
Από πολύ μικρός και εξ αιτίας του παππού μου, τριγύρναγα στις μισοσκότεινες μεταβυζαντινές εκκλησίες και τον βοηθούσα άλλοτε φέρνοντας του το θυμιατό και άλλοτε διαβάζοντας τον Απόστολο.
Πιο πολύ όμως και από το θρησκευτικό μέρος με είλκυαν οι εικόνες οι βυζαντινές η οι λαϊκές.
Μου έκαναν εντύπωση οι άγιοι καβαλάρηδες με τα φωτοστέφανα και τα σπαθιά τους που έβγαζαν φλόγες και σκότωναν θηρία. Τα ξερά βυζαντινά βουνά στο βάθος, τα περίεργα δέντρα και τα φυτά και οι χρυσοί ουρανοί.
Προσπαθούσα να αντιγράψω τις εικόνες. Όμως ήθελα να κάνω και δικές μου, να εκφράσω και τον δικό μου κόσμο, όπως κι όλας είχε διαπλαστεί από όλα όσα έβλεπα.
Η μητέρα μου ήταν φιλόλογος και είχε μανία με τον αρχαίο ελληνικό κόσμο. Αυτή με πήγαινε συγχρόνως στα Μουσεία η την Ακρόπολη και παντού όπου μπορούσε να συναντήσει αρχαία πράγματα.
Μου άρεσαν πολύ τα εικονογραφημένα αρχαία βάζα, ιδίως οι λευκές λήκυθοι, που εικόνιζαν νεκρικές παραστάσεις. Πιο πολύ όμως με συγκινούσαν τα κυκλαδικά ειδώλια με στυλιζαρισμένα χέρια, τα μονοκόμματα σώματα που μοιάζανε με παιχνίδια.
Αλέκος Φασιανός: Η χειροποίητη ζωή της ζωγραφικής του
Αυτά τα ανακάλυψα αργότερα και στην δική μου ζωγραφική. Δεν θέλω να πω με αυτό ότι εξεπίτηδες ζωγράφισα έτσι(εξ άλλου πέρασα από πολλά στάδια), αλλά όσο είναι επηρεάστικα πολύ από το κλίμα που ζούσα  και γίνανε αληθινά δικά μου βιώματα.
Ο πατέρας μου ήταν μουσικός και έτσι έμαθα να παίζω βιολί.
Δεν νομίζω ότι αυτό με επηρέασε καθόλου. Γιατί ήθελα να ζωγραφίζω από μικρό παιδί. Μέχρι τα δεκαεφτά μου χρόνια ζωγράφιζα μόνος μου και είχα όλο τον μαγικό κόσμο των εικόνων, στις εκκλησίες, και από την άλλη μεριά την αγαλματολατρεία των αρχαίων Ελλήνων. Ύστερα πήγα και σπούδασα στην Σχολή Καλών Τεχνών.
Για πέντε χρόνια ασχολήθηκα με το σχέδιο αρχαίων κεφαλών και γυμνών μοντέλων.
Δεν μπορώ να πω ότι δεν έμαθα τίποτε. Το αντίθετο.  Ο δάσκαλος μας ο Μόραλης είχε μια επιρροή επάνω μας τόσο σαν καλλιτέχνης, όσο και σαν άνθρωπος. Μάθαμε να βλέπουμε τις επιδράσεις του σκότους επί του φωτός και τανάπαλιν καθώς και τις αλλοιώσεις των σχημάτων των αντικειμένων εξ αιτίας του φωτός. Μάθαμε να συγκρίνουμε και τα πράγματα.
Όμως πάντα σκεφτόμουνα τους αγίους με τα φωτοστέφανα, τα κοντάρια τους, τα σπαθιά τους, τις πολυποίκιλες στολές τους και τα κόκκινα η άσπρα άλογα που πηδούσαν πάνω από φλεγόμενους δράκοντες.
Λιγότερο τώρα σκεφτόμουνα τα κυκλαδικά.
Μου άρεσε επίσης και η γιαπωνέζικη τέχνη και η ινδική ζωγραφική-Ταντρική. Όμως δεν είχα την μυστικοπάθεια. Άρχισα να ζωγραφίζω πάλι ανθρώπους με στολή και παράσημα μέσα σε κήπους. Δεν είχαν καμία κίνηση. Ήταν ανέκφραστοι και κρατάγανε λουλούδια. Αργότερα οι μικρές αυτές φιγούρες των ανθρώπων με τις στολές που έκανα άρχισαν να διαλύονται, να γίνονται τα όντα τα χρωματιστά με τα λουλούδια γύρω γύρω, άλλοτε καλά, άλλοτε τρομερά.
Και τώρα αυτά που ζωγραφίζω κρατούν φλεγόμενα σπαθιά όπως οι βυζαντινοί άγιοι. Είναι όμως πλάσματα απόκοσμα, της δικιάς μου φαντασίας, όπως προήλθαν μέσα από τις σκοτεινές εκκλησίες.
Μου αρέσει η κόκκινη μάζα η η μπλέ, όχι όμως αφηρημένη. Θέλω όμως να συμβολίζει κάτι το χρώμα η οι γραμμές.
Για αυτό πάντα οι φιγούρες που ζωγραφίζω είναι διαλυμένες και ζουν στα λουλούδια.
Ίσως είναι πεθαμένες”

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του παρόντος άρθρου, χωρίς αναφορά, με ενεργό σύνδεσμο (link) της πηγής προέλευσης Youfly.com.

Γιάννης Γούνας
Θέατρο, μουσική, ζωγραφική... Συναντήσεις, φιλίες, εκπλήξεις απρόσμενες... Όλα με αγάπη και μεράκι καμωμένα. Στο youfly.com προσπαθώ να φωτίσω όλες αυτές τις μαγικές πτυχές. Το καινούριο μου ταξίδι με συνοδοιπόρους όλους εσάς θα είναι μαγικό και απρόβλεπτο. Σας ευχαριστώ για την αγάπη που δείξατε από την αρχή στην στήλη μου με τα "Εικαστικά" στο υπέροχο αυτό site. Να είμαστε καλά και να συνεχίσουμε να μοιραζόμαστε πολλά και αληθινά μέσα από τον μαγικό κόσμο της ζωγραφικής.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ακολουθηστε μας
39,543ΥποστηρικτέςΚάντε Like
7,572ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
6,076ΑκόλουθοιΑκολουθήστε

ΔΗΜΟΦΙΛΗ